21.4°C, 3Bft. Inloggen

Nabeschouwing Ringvaart Regatta

Competitieroeiverslag - 09 juni 2022 - 21:25 - Door Sacha Olsthoorn

Het was weer gezellig

Hoewel de Ringvaart woensdag plaatsvond, waren enkele voorbereidingen daarvoor al uitgevoerd. Zo moest een deel van de bootjes eerst nog even naar Asopos worden geroeid, het liefst dinsdagmiddag natuurlijk, want dan heb je nog genoeg hersteltijd voor de wedstrijd. Verder is niet trainen en de dag ervoor niet op tijd naar bed de succesformule tot een record, althans dat dachten we. Gebleken is wel dat als je een nieuw nummer bouwt je dus wel een record vaart. Gelukkig waren er genoeg andere ploegen met een slaaptekort en last van de motivatiespier om de anders zo simpele wedstrijd toch een beetje spannend te houden. Het opstaan was zwaar, maar de kilometers die daarop volgde nog zwaarder. De dag beloofde spoedig te verlopen en toen we met het prachtige ochtendlicht Delft achterlieten in een wandeltocht naar het station dat vol stond met gemotiveerde en iets minder enthousiaste roeiers, stuurtjes en meefietsers, die toch wel graag hadden willen uitslapen. Ruim voor de vlottijd moest er gemeld worden en kon er nog lange tijd zoveel mogelijk zooi in het bootje gepropt en geplakt worden. Na een hele tijd wachten en het tillen en terugleggen van boten, was het tijd om te vlotten. Daarna was het tijd voor 3 kilometer oproeien. Het weer was ‘s ochtends nog goed, de gezichten nog neutraal en na de eerste stukken over de Kaag zat de stemming er bij de eerste stop na 25 km nog prima in. En dat terwijl juist op dit stuk meefietsers vaak ontbraken. Het stuk daarna werd de pleziervaart afgewisseld met vliegtuigen in de lucht.
Toen was het tijd voor de tweede tussenstop. Hier was de moeheid onder de ploegen toch al meer te merken. Plannen om tot de verplichte pauze in Leidschendam (km 88) door te roeien, sneuvelden. Er werd soms tubbend doorgegaan, maar ook gestopt. Het derde stuk werd door veel ploegen als het lastigste ervaren. Het begon te regenen en te waaien. Ook waren de beentjes ondertussen wel goed moe en moest er steeds gebukt worden bij lage bruggen.
Stop 3 bij Lisse (63 km) leek maar niet dichterbij te komen. Eenmaal aangekomen kon men hier gezellig met alle andere verzopen roeimaatjes even een rondje lopen, genieten van een afdakje op de wc, of klagen over dat het allemaal toch wat minder gaat dan gedacht. Met frisse moed kon er weer doorgeroeid worden. Tijd voor de Kaag deel 2 en meer wind, golfjes en regen. Na deze succesvol te hebben overgestoken, kwam er een stuk met wat meer bebouwing, de omweg bij Leiden. Hier lag de limited edition stop bij 79 km. Gewoon doorroeien daar, toch? De sluis bij Leidschendam was immers al bijna in zicht. Alhoewel je verderop bedenken en terugstrijken naar de stop toch wel echt de beste optie is. Nog een klein stukje met wat smalle bruggetjes naar de sluis. Het leek wel bijna of dit het einde van de tocht was, zo werd hier naar uitgekeken. Eenmaal aangekomen was het wel een luxe. Rode shirtjes tilden de boten over, terwijl wij konden genieten van verplichte pauze, warmte en voor de liefhebber een massage. Drie kwartier later, of eerder als je Céderic bent en graag nog even door wil skiffen, was het weer tijd om te gaan. Nog maar 10 kilometer! Of 12 als je het doorroeien naar Proteus meetelt. Het maakte toen ook allemaal niet meer uit, het eind was in zicht. Nog een paar smalle bruggetjes en 10 op de benen en Delft was alweer bereikt. Alleen nog even die leuke sprint afleggen door de binnenstad. Een bocht en de finish was gehaald. Tijd om de boot weer in de loods te leggen en op het vlot opgewacht te worden door supporters met bloemetjes, net alsof iedereen geslaagd is voor zijn diploma. Trots mag men zeker zijn.

Het was weer een groots avontuur met drie records als resultaat; de tien met EJZ ‘19 en een hoop invallers, de Fitgurls Sanne, Florine, Karin en Merel en Floor en Thirza in de tweezonder